Vogelasiel de wulp
Hondenbeten bij (water)vogels

Op het asiel krijgen wij regelmatig patiënten binnen die gegrepen zijn door een hond. Wij herkennen dit aan hoe de wond eruitziet. Vaak rafelige wondranden, gaten aan weerszijden van de hals of rug, missende stukken vlees en vaak al geïnfecteerd bij binnenkomst. Wanneer een hond een prooi heeft gevangen, is het voor hem instinctief gedrag om ermee te schudden hetgeen veel schade aan spieren of soms zelfs botbreuken tot gevolg kan hebben.  Gelukkig heeft het asiel een goedgevulde medicijnkast waarmee we deze wonden vaak kunnen genezen. Twee van die patiënten uit de afgelopen periode wil ik graag voor u uitlichten.

Jonge zwaan
Als eerste kregen wij zo’n acht weken geleden een zeer zwakke jonge zwaan binnen. Bij het algemene onderzoek trof ik op zijn flank ter hoogte van de knie een gapende wond van ongeveer 20 centimeter doorsnede. Een typische hondenbeet waar hij, gezien de mate van infectie, waarschijnlijk al een dag of vijf mee rondzwom. We zijn heel lang bezig geweest om al het rotte weefsel uit de wond te verwijderen totdat we een schone wond overhielden. Hierbij is ook veel spierweefsel verloren gegaan. De zwaan kon de eerste drie dagen dan ook niet staan.  Wij hebben gebruik gemaakt van een speciale gel die het weefsel ondersteunt bij de aanmaak van nieuwe cellen en na een aantal dagen was er al goed resultaat zichtbaar. Omdat deze wond ook niet te hechten valt, moet hij vanzelf dicht groeien.
Vogels hebben bij ons al meerdere malen bewezen dat ze goed kunnen genezen. Een gapend gat is binnen enkele weken weer opgevuld en voorzien van een nieuwe laag huid waar weer beginnende veertjes uitgroeien. Na drie dagen stond onze zwaan weer op zijn poten en nu, acht weken later, is de wond bijna niet meer te zien. Tegen de tijd dat u dit leest is de vogel vrijgelaten.

Kaapse eend
Onze tweede patiënt is een Kaapse eendendame  die bij het asiel gebracht werd. Ze vertoonde zeer apathisch gedrag, had gaten aan weerszijde van de hals, miste staartveren en staartvlees en ze kon alleen maar haar snavel op de grond laten hangen. Haar nekspieren waren zeer beurs en opgezwollen en ze was niet in staat haar kopje omhoog te houden. Dit is het gevolg van een hond die het dier bij de nek pakt en daar flink mee gaat schudden.
We hebben de wonden gewassen, gaten gehecht en het dier een week lang pijnstilling en antibiotica gegeven. Tijdens deze kuur wierp ze zich direct op als pleegmoeder voor ons Kaapse eendenkuiken.  Nadat de zwelling in de nekspieren was weggetrokken, konden we voelen dat er een breuk in de nek heeft gezeten . Hierdoor heeft ze blijvende schade overgehouden en ze zal altijd met een knik in haar nek blijven lopen. Gelukkig kan ze haar kop weer overeind houden, is ze levendig en goed hersteld van de verwondingen. Zij zal over enkele weken naar Stichting Akka’s ganzenparadijs gaan.


In de tijd dat ik op het asiel rondloop heb ik slechts één keer meegemaakt dat een hondeneigenaar een vogel bracht die door haar hond gepakt was. In alle andere gevallen wordt de vogel door anderen naar het asiel gebracht. Dan vraag ik me toch wel af… wat bezielt de baasjes die zien dat hun hond zich aan een vogel vergrijpt ?

Sharon Lexmond
Vogelverzorgster vogelasiel De Wulp

 

Vogelasiel de wulp